NOTE: op deze pagina staat beschreven hoe wij alles ervaren hebben.
 
Jace en ik gaan elke dinsdag naar cursus. De dinsdag na de show van de DHCN sprak ik mijn trainer en vertelde wat er was gebeurt. Deze man moest hartelijk lachten. Tijdens cursus wijst hij me namelijk vaak op mijn houding. Als ik mijn hoofd er even niet bij heb, bijvoorbeeld na een lange werkdag, neemt Jace de leiding over. Dit valt hem direct op en ik krijg dan een waarschuwing. Hoe had ik kunnen denken dat Jace niet zou reageren op mijn zenuwachtige gedoe, was zijn vraag. Ja, wat moest ik daar nu op antwoorden…
 
Ondertussen was ik druk bezig om iemand te vinden die ringtraining gaf. Deze waren er genoeg, maar dan wel 2 uur rijden bij ons vandaan. Toen ik op een dag vlees ging halen voor Jace bij mijn vaste dierenzaak, raakte ik in gesprek met een medewerker. Ik had Jace bij me en ik kreeg van allerlei vragen. Uiteindelijk kwamen we op de show van 15 mei. Ik vertelde haar dat ik nu op zoek was naar ringtraining bij ons in de buurt. Ze pakte een kaartje en schreef een nummer voor me op. Deze moest ik maar eens bellen en vragen of zij niet iemand wist. Thuis gekomen heb ik gelijk een berichtje gestuurd. Diezelfde avond werd ik gebeld. Deze mevrouw gaf zelf geen ringtraining, maar wist wel iemand die dat deed. Ze gaf me het telefoonnummer van deze vrouw en de volgende dag heb ik gebeld. En jawel hoor, eindelijk iemand die 15 minuten rijden bij ons vandaan ringtraining gaf! Alleen…. Ze had een zomerstop. Dit kon je niet menen!! Na de zomervakantie kon ik beginnen. Nou ja, beter iets dan niets.
 
We hadden ook de datum van de show van de LSOHV door gekregen. Met bevende handen heb ik me in geschreven. Bang dat alles zich weer zou gaan herhalen. Ik vroeg mijn trainer om advies. Hij was heel eerlijk en zei dat ik het niet ging redden als ik zo zenuwachtig bleef doen. Misschien was het een idee om iemand mee te laten trainen. Zo kon ik altijd nog kijken of ik de show zelf ging doen, of dat een handler deze met Jace zou lopen.
 
Ik vroeg mijn oom of hij me wilde helpen. Hij kent het ras (heeft zelf ook een herder) en is gek op Jace. Gelukkig wilde hij me helpen. Iets waar ik hem heel dankbaar voor ben. Nadat mijn oom 2 weken met Jace had getraind begon ook de ringtraining. Jace wist niet wat er gebeurde. Hij kende dit niet en wilde alleen maar naar mij toe. Ik ben snel naar buiten gegaan en vanaf dat moment ging het prima. Toen de training afgelopen was, werd ik aangesproken door de vrouw die de ringtraining had gegeven. Ze bleek zelf een keurmeester te zijn en nodigde me uit om de week erop naar Zwolle te komen. Daar zat haar eigen trainingscentrum. Ze vertelde dat ze 1 keer per maand hier les gaf. Ik beloofde haar dat ik zou komen. Mijn oom bleef de ringtraining op donderdag doen.
 
De week erop reed ik op woensdag avond naar Zwolle. Een uur heen en een uur terug voor 3 kwartier ringtraining. Maar goed, alles voor mijn maatje. Voordat we begonnen vroeg de keurmeester me hoe ik me voelde. Ik was aardig rustig, maar niet helemaal. Jace reageerde totaal niet op de andere honden en het lopen ging super goed. Maar toen kwam het betasten en laten zien van de tanden. Hier ging het in mei fout. Ik moest eerst zijn tanden laten zien. De rechter kant ging goed. Toen ik zijn hoofd draaide om de linker kant te laten zien, zag ik dat hij naar de keurmeester keek. Ik schrok hier van en binnen de seconde reageerde Jace. Hij bromde naar de keurmeester. Ze zette een stap terug en keek me aan. Je schrok, zei ze. Ik knikte en ze draaide zich om. We gaan dit goed laten eindigen vertelde ze me. Ik moest om haar heen lopen, hem in stand zetten en zijn tanden laten zien. Zij stond al die tijd met haar rug naar me toe. Zodra ik zijn tanden had laten zien, gaf ze Jace een stuk vlees. Dit herhaalde we 3 keer. Alle 3 de keren ging het prima. Toen mocht ik weer in de rij gaan staan. Een poosje later kwam ze bij me staan en vroeg me of ik door had hoe snel Jace op mij reageerde. Ik wist al dat Jace mij haarfijn aanvoelde, maar dat hij dat ook zo snel deed wist ik niet. Voor mij een echte eye opener. Uiteindelijk nam ik afscheid van de keurmeester en bedankte haar voor wat ze me had laten zien. Ze wenste me succes en zei dat ik moest laten weten hoe Jace het gedaan had op de show.
 
Mijn oom ging door met de ringtraining op donderdag. Ik schaam me om het te zeggen, maar Jace deed het super goed. Zo gespannen als hij bij mij was, zo relaxt was hij bij mijn oom. Of ze nu tanden keken of hem betaste, hij vond het allemaal prima. Waarom kon ik dat toch niet…
 
.De week voor de show werd ik weer steeds zenuwachtiger. Daarom besloten we dat mijn oom de show zou lopen met Jace. Ik droomde zelfs dat alles weer fout zou gaan. Wat een ellende.
De ochtend van 18 september haalde ik mijn oom op en reden naar Woudenberg. We melde ons aan en zijn weer lekker naar huis gegaan. We waren toch pas s’middags na 14:00 aan de beurt en nu was het maar 20 minuten rijden naar huis. Tegen 12:30 zijn we met zijn alle weer richting Woudenberg gereden. Mijn tante ging mee voor mijn oom en mijn nichtje bleef mij gezelschap houden. In Woudenberg aan gekomen hebben we eerst nog lekker een half uur met Jace gespeeld. Dit keer aan een lange lijn en ver weg van sloten. Om 13:30 zijn mijn oom en tante met Jace naar binnen gegaan. Ik ben buiten gaan zitten aan 1 van de picknick tafels. Ondertussen zo misselijk van de zenuwen, dat ik geen hap meer door mijn keel kreeg. Gelukkig kwamen mijn broertje en zijn verloofde ook even kijken.
 
Ineens krijg ik een berichtje dat Jace al klaar is. Hij heeft alles super goed gedaan!!! Ik val zowat van de bank van verbazing. Dit menen ze toch niet? Doordat de groep ook deze keer zo groot was, mochten alle deelnemers na het lopen, de ring uit. Jace heeft wat gedronken en is rustig bij mijn oom aan de voeten gaan liggen.
 
Ondertussen hoorde wij buiten heel veel honden blaffen. Sommige vielen buiten zelfs nog uit naar andere honden. Maar niet die van mij. Die heeft uiteindelijk 3 uur lang bij mijn oom aan de voeten liggen kijken of hij het vrouwtje ergens zag. Zo lief!!! Na 3 uur moesten ze nog een keer een rondje door de ring lopen en toen was hij klaar. Eindelijk mocht ik naar binnen. Al piepend en blaffend kwam Jace op me afgerend. Eindelijk was ze daar! Wat was (en ben) ik trots op hem zeg. Niet te beschrijven!
 
Het mooiste van deze dag vind ik dat er nu niet met boze tongen, maar met lof over Jace werd gesproken. Zowel binnen als buiten praatten er mensen over hem. Ik ben mijn oom heel dankbaar dat hij heeft laten zien hoe Jace echt is. Een super lieve hond met een hart van goud. Die zijn gezin te allen tijde zal beschermen.