NOTE: op deze pagina vertel ik hoe Jace en ik deze drama dag hebben beleefd. Achteraf hoorde we dat boze tongen hun mening ook al hadden gevormd. Daarom hier mijn verhaal. Zo kunt u zelf uw mening vormen.
 
Nadat Jace alle onderzoeken en de inventarisatie goed had afgerond, restte ons nog 1 ding. Een show lopen. Nu is dit absoluut niets voor mij. Ik ga liever mee met een herder wandeling. Toch moesten we er aan geloven. Op 15 mei 2016 werd de show van de DHCN gehouden in Zaltbommel. Dus schreven we ons hier voor in. Er werd me aangeraden om ringtraining te volgen. Helaas is ook dat zo goed als niet te vinden in onze omgeving. Dus ben ik extra gaan oefenen met het staan en lopen. Dat ging goed.
 
En toen was het 15 mei. Een paar dagen van te voren was Jace gewassen, geblazen en geborsteld. Zondag nog even snel de borstel over hem heen gehaald en we vertrokken. Rond 9:00 waren we in Zaltbommel. We haalde ons startnummer op en zijn terug naar de auto gegaan om alles even door te lezen. Jace zou pas s’middags na 14:00 aan de beurt zijn. Dat duurde dus nog wel even. Gelukkig had ik van alles voor hem mee genomen. Speeltjes, borstels, handdoeken, zalfjes en noem maar op. Achteraf was ik daar heel blij mee.
 
Ik liep met hem naar het weiland achter de parkeerplaats en liet hem los. Er liep niemand, dus ik pakte zijn speeltje en gooide deze weg. Ondertussen liepen we rustig verder. Bij de vijfde/zesde keer gooide ik het speeltje achter iets hoog staand gras. Niets bijzonders zou je zeggen. Jace duikt in het gras naar zijn speeltje en ik hoor een grote plons! Het besef van een sloot dringt al snel tot me door. Ik ren al nee, nee, nee roepend naar hem toe. Bij het hoge gras word ik aangekeken door 2 bruine ogen van een naar blubber stinkende Jace. Ik haal hem uit de sloot en begin te lachen. Deze dag begint al goed. We lopen terug naar de auto. Ik heb immers handdoeken, zijn borstels en een fles water bij me. Het meeste krijgen we vast wel weg. Ik wrijf Jace droog en begin hem te borstelen. Niets bijzonders, totdat ik bij zijn rechter achterhand kom. Zijn haar zit daar anders en ziet er raar uit. Als ik zijn haar voorzichtig aan de kant doe, schrik ik. Een hotspot! Voorzichtig kam ik alles opzij, pak mijn tube honingzalf (standaard bij me) en smeer het voorzichtig in. Jace ondergaat alles, maar vind die plek niet fijn. Hij kijkt gedurig om naar wat ik doe.
 
Op dat moment had ik me af moeten melden voor de show. Helaas heb ik dat niet gedaan. Iets waar ik me nog lang schuldig over heb gevoeld ten overstaan van mijn hond.
 
In plaats daarvan hebben we nog mee gedaan aan de ringtraining die buiten werd georganiseerd, hebben we nog een poosje gewandeld, rustig gegeten bij de auto en zijn we binnen bij de show wezen kijken. Daar het lange wachten en de hotspot werd ik nog zenuwachtiger dan ik al was. Daarnaast wilde mensen Jace aaien, maar door de hotspot wilde ik dat liever niet. Ik raakte lichtelijk in paniek als mensen op me afkwamen en zei dat Jace en ik het nogal spannend vonden. Nu pas besef ik me dat hij alleen maar op mij reageerde. Maar hierover meer op een andere pagina. In deze situatie koos Jace ervoor om mij te beschermen. Hij liet niemand meer bij me in de buurt.
 
Doordat de show iets uitliep waren we pas rond 14:30 aan de beurt. Het aantal deelnemers was behoorlijk groot, dus werd de groep opgesplitst. Ik stond als derde of vierde in de rij. Ik had dit nog nooit mee gemaakt, dus mijn zenuwen gierde door mijn lichaam. Toen was het onze beurt. Ik zette Jace in stand neer voor de keurmeester. Ik vertel haar dat dit onze 1e keer was en dat we allebei zenuwachtig waren. Ze probeerde me gerust te stellen en begon. Zodra zij de eerste stap zette, begon Jace te brommen. Wat we ook probeerde, de keurmeester kwam niet in zijn buurt. We besloten te stoppen en sloten achter in de rij aan. Jace ging netjes naast mij zitten. Ik keek naast me en Jace keek me aan of hij zeggen wou: Dat heb ik goed gedaan toch? Ik aaide hem over zijn kop en lachte. Voor omstanders misschien een raar gezicht, maar ik wist dat hij zo helemaal niet is. Op dat moment wilde ik alleen nog maar naar huis. De keurmeester kwam naar me toegelopen. Ze vond het zo jammer. Ik bedankte haar en vroeg of ik naar huis mocht. Gelukkig stemde ze toe en ik liep snel naar de uitgang. Zodra ik buiten kwam, viel alle spanning weg. Ik knuffelde Jace en zei: Nou, dat hebben we goed verpruts kerel. We gaan lekker naar huis.
 
Als ik van de parkeerplaats af wil rijden, komen 2 dames me tegemoet lopen. Ze vonden het zo sneu voor me. Een lief gebaar na zo’n vreselijke dag. Ik leg ze het 1 en ander uit en ga daarna richting huis. Thuis aan gekomen verzorg ik eerst de hotspot bij Jace. Ik zit nog even bij hem en overdenk de dag. Jace legt zijn kop op mijn schoot en valt in een diepe slaap. Op dat moment wilde ik met alles stoppen. Dit kon ik hem toch niet aan doen? Maar door de lieve woorden van de 2 dames, besloot ik het nog 1 keer te proberen. Maar dan moest ik wel iemand vinden die ringtraining gaf. En zo gingen we dus op zoek......