Wij hebben Jace gekocht, omdat we weer graag een hond in ons gezin wilde. Iets wat ik heel belangrijk vind bij de opvoeding van mijn kinderen. Dit keer koos ik voor een reu. De reden van mijn besluit, heeft u eerder kunnen lezen. Maar er zijn momenten geweest dat ik me afvroeg of ik de juiste keuze had gemaakt. Ik heb altijd teefjes om me heen gehad en nu had ik een reu. Dat is echt wel even wat anders. Tenminste, wel in mijn geval.
Onze trainer van puppy cursus, had niet veel op met herders. En dat liet hij merken ook. Uiteindelijk hebben we het een jaar vol gehouden. Toen heb ik een pauze ingelast om rustig te gaan zoeken naar een echte trainer. Die zijn hier in de buurt niet echt te vinden. Jace kwam in de puberteit en dat maakte het er niet makkelijker op. Via via kwam ik aan het mailadres van een man die politiehonden heeft getraind. Na een mail te hebben gestuurd, mocht ik komen voor een privé sessie. Na deze sessie mocht ik naar zijn hondenschool komen. Het bleek niet ver uit de buurt te zijn, maar hij adverteerde niet op internet. Zodoende had ik hem nooit gevonden. Na 7 maanden hadden we ons 1e diploma gehoorzaamheid op zak.
 
Rond de tijd dat ik terug ging naar cursus, liep ik mee met een herder wandeling. Ik raakte in gesprek met een vrouw die lid was van de DHCN. We hadden het over van alles en nog wat. Ons gesprek kwam op bloedlijnen. Iets wat voor alle hondenrassen belangrijk is. Haar odh kwam uit een duitse lijn. Ik zei dat Jace een halve engelse, halve duitser was. Ze vroeg me of ik er wel eens aan had gedacht om hem aan te melden als dekreu. Ik antwoorde volmondig: Nee!. Mij is verteld dat de fokwereld bestaat uit een aantal mensen die elkaar de tent uit vechten. Ze moest hier hartelijk om lachen. Zo waren we in gesprek tot onze wandeling eindigde. Voor we richting huis gingen zei ze: Denk er een over na en ga eens op een aantal plekken informatie inzamelen. Wie weet zien we elkaar nog eens....
 
Haar verhaal hield me bezig. Na 2 weken besloot ik informatie te gaan verzamelen. Ik sprak, belde en mailde met verschillende instanties. Na alle informatie te hebben verwerkt, besloot ik om te gaan kijken hoe ver we kwamen. Jace was op dat moment alleen getest op DM. Als ik wat tegen zou komen wat niet goed was, konden we meteen stoppen.
Maar alle uitslagen van Jace bleken goed te zijn. Dus gingen we voor de volgende stap. De inventarisatie bij de DHCN. Ook hier was alles in orde. De enige stap die we dus nog moesten zetten, was naar een show. En dit is nu net hetgeen waar ik de kriebels van krijg. Hoe dit verhaal verder ging, kunt u lezen op de pagina's van de show. Deze zijn te vinden in het archief.
 
 
 Afbeelding invoegen